Plans & Programmes

O sabah Arda’yı kreşe ben bırakmalıyım yine, her zamanki gibi. Doktora gideceğimi söylemeliyim sonra ona. Bir iki gün öncesinden de kardeşinin gelmesinin çok yaklaştığını bir de. Sonra direk hastaneye gitmeliyim. Doğumum olmalı. Akşam babası almalı kreşten yine aynı saatte.. Ben full makyajımı yapıp, gerekirse birazcık daha fazla ağrı kesici alıp o şekilde çıkmalıyım onun karşısına, gülen yüzümle... Yoksa hiç hastaneye gelmemeli mi acaba?? İşte orası bir muamma…

Berk’in yatağının ayakucunda, kardeşinin gelirken Arda için getirdiği hediye olmalı sonra. Ellerini önce güzelce yıkaması kaydıyla, kardeşine azıcık dokunmasına teşvik etmeliyim, onunla beraber sevmeliyiz kardeşini. Minicik ellerini, kollarını, bacaklarını, ayaklarını görmeli sonra. Onun da doğduğunda aynı böyle olduğunu, ne kadar güzel bir bebek olduğunu söylemeliyiz ısrarla. Henüz dişlerinin olmayacağını biliyor ama yine de göstermeliyim ona kardeşinin minicik dişsiz ağzını, kaşıkla yemek yiyemeyeceğinin bir kanıtı bu aslında...Onun da büyüyüp abisi gibi olması için memeden süt emmesi gerektiğini... Berk’in, benim ve babasının ona ne kadar ihtiyacımız olduğu konusunu tekrar tekrar anlatmalıyım ona. Berk’i onunla beraber büyüteceğimizi açıklamalıyım. Berk ağladığında, “ah şaşkın şey, hiç ağlanır mı öyle, bak birazdan abinle ben altını değiştircez!!!” diye şaka yapmalıyım sonra. Anneanne, babaanne, dedeler, hala, amca, teyze, yeğenler, arkadaşlar…vb herkes, daha çok Arda ile ilgilenmeli. Şımarmalı ilgiden. Kardeşini sevmek istediği zaman onu kimse kısıtlamamalı, engellememeli, sadece beraber, yavaşça, onunla beraber...

Uyku vakti gelince babayla beraber eve gitmeli. O sırada doktor amcası gelip “hmmm bu gece annen burada kalmalı, Berk’e de ilaç vereceğimiz için burada kalsa iyi olur!!” demeli. Doktor amcalar herşeyin en iyisini bildiği için Arda nezdinde, doktor amcadan onu ikna etmesi için rica edilmeli. “Bu gece seni baba uyutacak, hemen uyuyup hemen uyan ki sabah bizi hastaneden almaya gel, sakın beni ve Berk’i burada unutmayın haaa!!!” demeli ki evin hastaneden daha güzel bir yer olduğu aklına yerleşmeli.

Yolda da evde de, iş yerinde neler yaptığı sorulmalı ona, eskisi gibi. Bebekten, hastaneden, doğumdan ziyade onun gününün nasıl geçtiğiyle ilgilenilmeli. Ertesi günün tatil olduğunu ama pazartesi günü yine iş başı yapılması gerektiğinden bahsedilmeli. Daha öncesinden de kreş yönetimiyle görüşülmeli ki pazartesi gününe kostüm partisi mi, başka bir eğlence mi, ekstradan öyle bir şey konulmalı programa. Kardeşini evde bırakıp gidebileceği kadar hoşuna gidecek bir şey… Nasıl olsa kreş yönetimi, bu sancılı süreçte Arda’ya ve bana tam destek olma konusunda söz verdi yaa…

Ertesi gün hastaneden beni ve bebeği almaya beraber gelmeliler sonra. Kalabalık olmamalı başka yanımızda. Cümbür cemaat, cıngıl mıngıl olmamalı hiçbirşey. Sakince halledilmeli tüm hazırlıklar. Eve bizi bıraktıktan sonra da babayla beraber parka, lunaparka ya da hava kötü olursa kapalı ama eğlenceli bir mekana gitmeli sonra. Evdeki düzenimiz kurulunca, herşey yerli yerine oturunca eve gelmeli. Çok sakin, çok güzel geçirmeliyiz o günleri...

Konu ile ilgili minik bir özlü söz: "Tanrıyı güldürmek istiyorsan, ona planlarından bahset!..." Umarım bana katıla katıla gülmüyordur yukarıdan…